Η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου έχει κάνει το ίδιο το άθλημα σαν μια μεγάλη μηχανή παραγωγής ρομπότ η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να βγάλει από το μυαλό των παικτών κάθε έννοια αυθορμητισμού μέσα στο παιχνίδι. Ο Φραντσέσκο Τόττι υπήρξε ο τελευταίος εκπρόσωπος εκείνου του παλιού ποδοσφαίρου, ακροβατούσε ανάμεσα σε ρεαλισμό και ποίηση. Και κάπως έτσι του τα έφερε η μοίρα να σταματήσει τη μπάλα. 
Με την ομάδα του να σκοράρει στο 90' και να πηγαίνει στο Champions League. Με τον κόσμο να τον αποθεώνει κλαίγοντας και να του τραγουδάει το πιο τιμητικό σύνθημα που μπορεί να ακούσει ένας ποδοσφαιριστής, ένα καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος... «Είσαι το παραμύθι που λέμε στα παιδιά μας» τραγουδούσε όλο το γήπεδο με τον Φραντσέσκο να λυγίζει. Η οθόνη κατακλύζεται από δάκρια. Στην εξέδρα, στον πάγκο, στο πρόσωπο του Τόττι, στα πρόσωπα των συμπαικτών του. Είναι η φάση που ο ρεαλισμός κερδίζει για λίγο και η λύπη ανεβαίνει στην κορυφή των συναισθημάτων. Ο Τόττι δεν θα ξαναμπεί σε αυτό το γήπεδο (τουλάχιστον με αθλητική περιβολή), δεν θα ξαναπιπιλίσει το δάχτυλο μπροστά στο πέταλο, δεν θα ξαναμανουριάσει, δεν θα ξαναφάει προπονητή επειδή δεν τον γουστάρει. 


Ο τελευταίος των μεγάλων είναι ίσως και ο τελευταίος που θα σταματήσει τη μπάλα και δεν θα έχει haters. Δεν μπορείς να μισήσεις τον Τόττι. Δεν το έκαναν ούτε οι οπαδοί της Λάτσιο (αιώνιας αντιπάλου της Ρόμα) οι οποίοι και του έστειλαν μια επιστολή που έκλεινε έτσι: 
"...Σε κάθε περίπτωση, και ειδικά σε αυτούς τους καιρούς, πέτυχες κάτι που αξίζει σεβασμό. Τον σεβασμό που δεν σου έδειξαν ούτε οι οπαδοί σου, ούτε η διοίκηση σου και αυτό, στο λέμε με ειλικρίνεια, μας ενοχλεί. Εμείς δεν θα επιτρέπαμε ποτέ ένας ποδοσφαιριστής όπως εσύ να τύχει τέτοιας συμπεριφοράς. Δεν θα παρακολουθούσαμε ποτέ σιωπηλοί αυτό που σου κάνουν και σου έχουν κάνει. Σήμερα κανείς δεν σε υπερασπίζεται και εμείς, προφανώς, δεν μπορούμε να το κάνουμε.
  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Καμία πίκρα για τα φανελάκια που μας έχεις αφιερώσει. Καλώς το έκανες. Είμαστε στη Ρώμη και έτσι γίνεται εδώ, έτσι πρέπει να γίνεται. Ποιος ξέρει τι επίλογο θα έχει αυτή η ιστορία... Αν θα επιφυλάξει κάποια έκπληξη και κάποιος δεν θα ξέρει πια ποιον να υποστηρίξει. Σε κάθε περίπτωση, μια χειραψία όπως αξίζει σε έναν αντίπαλο που -μετά από πολλά χρόνια- αφήνει το γήπεδο, από την πλευρά των καλύτερων εχθρών σου."
Δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο Τόττι θα μπορούσε να σταθεί σε μια ομάδα σαν τη Ρεάλ. Αλλά διάολε, έγινε ο μοναδικός που έφτυσε τη Ρεάλ των περισσότερων αστέρων, τη Ρεάλ των Γκαλάκτικος που έπαιρνε όποιον γούσταρε όποτε γούσταρε, για να μείνει στην ομάδα της καρδιάς του. Και το εξήγησε σαν να ήταν το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου:
Προτιμώ να κατακτήσω ένα πρωτάθλημα εδώ, παρά δέκα συνεχόμενα αλλού.
Ευχαριστούμε ρε Καπιτάνο που μας θυμίζεις πως το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων κρύβεται κάπου ανάμεσα στον καπιταλισμό του ποδοσαφαιρού. Σε ευχαριστούμε που έγινες αυτός ο ένας που αντιστάθηκε.
Υγ. Η "τελετή" παράδοσης στον νεότερο αρχηγό των ακαδημιών της Ρόμα, είναι ό,τι πιο συγκινητικό έχω δει ποτέ στον αθλητισμό.