Μετάφραση- translation this blog

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Αυτός θα ήταν παικταράς


Αυτός θα ήταν παικταράς
Ο Τζουζέπε Ρόσι μάλλον τελειώνει πρόωρα από το ποδόσφαιρο και ο Παναγιώτης Παλλαντζάς του «ζητάει» συγχώρεση και τον συγχωρεί κι αυτός.
Καλοκαίρι του 2011 η Γιουβέντους ετοιμαζόταν να μπει στο νέο
γήπεδο, είχε τον capitano Αντόνιο Κόντε στον πάγκο και έψαχνε έναν καλό επιθετικό. Ολα τα ρεπορτάζ έλεγαν ότι αυτός θα ήταν ο Ρόσι αλλά τελικά η Βιγιαρεάλ πούλησε άλλον στην Αρσεναλ και έκανε πίσω. Ο οπαδός που γράφει το δέχθηκε ψύχραιμα: «Χιαστούς ρε π...η Ρόσι κι εσύ Βιγιαρεάλ υποβιβασμό». Μιλάμε για 100% «επιτυχία»...
Αφού κάναμε την καλή μας πράξη, όχι επειδή θέλουμε ο θεός να κοιτάει λίγο και προς Τορίνο το βράδυ της Τρίτης αλλά επειδή έτσι μας βγήκε, μπορούμε να κατατάξουμε τον Ρόσι στους πρώην ποδοσφαιριστές. Κι αυτό δεν γράφεται με αρνητική διάθεση. Κάποιοι, πολλοί ή λίγοι, καταλήγουμε να θυμόμαστε τους ποδοσφαιριστές που για διάφορους λόγους δεν έπαιξαν την μπάλα που μπορούσαν, έχοντας τους δώσει περισσότερους πόντους. 
Ως πιτσιρικάς, για παράδειγμα, υπάρχουν κάποιες ελάχιστες αναμνήσεις από έναν ποδοσφαιριστή Πάρη Γεωργακόπουλο. Ειδικά μια λόμπα στο ΟΑΚΑ. Μεγαλώνοντας και μαθαίνοντας γιατί σταμάτησε το ποδόσφαιρο, τον βάζεις πιο ψηλά στη συνείδηση σου. Ο Αντόνιο Κασάνο, για να φύγουμε από την Ελλάδα, δεν έγινε ποτέ ο παικταράς που έδειχνε, όταν ήθελε, ότι θα μπορούσε να γίνει. Και γι' αυτό δεν θα ξεχαστεί ποτέ αλλά θα είναι πάντα μία από τις μεγαλύτερες απορίες των Ιταλών και των «Ιταλών» το πού θα μπορούσε να φτάσει.
Ο Ρόσι δεν το «παθαίνει» αυτό λόγω προσωπικότητας ή μυαλού. Αλλά λόγω κατάρας. Είτε είναι δικό του θέμα, είτε το απέκτησε στην πορεία λόγω ατυχίας, είναι τρομερό το να παθαίνει τέσσερις φορές χιαστούς, και στα δύο γόνατα πλέον. Κι όμως, παρά τους πρώτους τρεις, έπαιζε ακόμη. Οχι για αυτό που θα έπρεπε όμως. Ο Μπέπε θα μπορούσε να γίνει ο καλύτερος Ιταλός επιθετικός της γενιάς του και ένας από τους καλύτερους της Ευρώπης αλλά τελικά παίζει όλα αυτά τα χρόνια για να αποδείξει ότι μπορεί να παίζει. 
Από τον Ρόσι δεν θα έχουμε ούτε μία ανάμνηση με τη φανέλα της Σκουάντρα Ατζούρα, αλλά θα έχουμε από κάποιον Πελέ ή έναν Τζάτζα. Δεν θα τον θυμόμαστε να σηκώνει κάποια κούπα και σίγουρα δεν θα τον βάλουμε ποτέ σε καμία συζήτηση σαν παράδειγμα μεγάλου επιθετικού. Παρ' όλα αυτά, επειδή τελικά μπορεί όντως όλα να γίνονται για κάποιο λόγο, θα υπάρχει πάντα η στιγμή για να σου θυμίζει ότι αυτός θα μπορούσε να γίνει παικτάρα. Και αυτή η στιγμή, καλώς τελικά, ήταν εκείνο το 15λεπτο στις 20 Οκτωβρίου 2013...

http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/1070143/aytos-tha-itan-paiktaras

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου